wo 23 augustus 2017, 10:07 uur

Turkse schoolboeken ontkennen het bestaan van de Assyriërs (gastcolumn)

Abraham Beth Arsan/Enschede (COLUMN) – Stelt u zich voor dat men in Oost-Nederland niet weet dat in Nederland Friezen of Zeeuwen wonen. Dat zou in Nederland ongehoord zijn, maar in Turkije is het zeer gebruikelijk dat minderheden niet in schoolboeken worden genoemd. Ontkenning van een volk is hier tragisch genoeg eerder regel dan uitzondering. Dat is bijvoorbeeld het geval met de Assyriërs (in het Turks ‘Suryani), een minderheid die al tienduizend jaar in Zuid-Oost Turkije leeft.

De meeste Turken weten absoluut niet van het bestaan van dit volk. Hoe komt dat? En hoeveel Assyriërs leven er nog in Turkije, en hoe is het de Assyriërs de laatste eeuwen vergaan in Turkije? In vogelvlucht een tragisch portret van de uitvinders van het wiel en het spijkerschrift. De kennismaking zal een deel van de Turken pijn doen omdat hun schoolboeken hen eeuwen lang de waarheid hebben onthouden.

Een ander deel van de lezers (lees: Turkse nationalisten) zullen ongetwijfeld de blinde mantra van hun politieke leiders volgen waarin alleen Turken in Turkije leven. Niet zomaar was de leus van Atatürk bijna een eeuw lang: ‘Turkije is van de Turken’.

Atatürks opvolgers zullen het ongetwijfeld niet leuk vinden, maar hier volgt met terugwerkende kracht een les die zij een eeuw verboden in de Turkse klassen, van bijvoorbeeld iedere lagere school. Het komt neer op even de trotse Turkse leiders van de twintigste eeuw pesten, waarbij het nog minder geapprecieerd zal worden dat de leerkracht in dit geval zelf een ‘gavur’ (ongelovige) Assyriër is. Het beroep van leerkracht was in de twintigste eeuw niet weggelegd voor Assyriers in Atatürks republiek.

Attentie: de les is niet zo geschikt voor minderjarigen. Het volk in kwestie is namelijk vernederd, vermoord en verkeert anno 2017 in een ernstige comateuze toestand. Ja, u hoort het goed, de uitvinders van de Mesopotamische beschaving genieten nog van hun laatste restje lucht en voornamelijk in West-Europa en Amerika. Over een eeuw bestaan zij niet meer. ‘Elk nadeel heb een voordeel’, zou de voetbalgod Cruijff zeggen.

De wereld kan zich dan nog alleen nog in musea als het Louvre en het British Museum vergapen aan de Assyriërs in de oudheid. Atatürk zal er ongetwijfeld vanuit zijn graf op proosten dat zijn land weer een stuk zuiverder ‘arisch’ is geworden, terwijl Erdogan in zijn ‘kleine’ paleisje een paar keer extra richting Mekka zal bidden omdat weer een christelijke beschaving voorgoed is begraven.

Erdogan stelt zichzelf de vraag: ‘wie is er vervolgens aan de beurt’? Hij zegt het hardop en kijkt vervolgens schichtig om zich heen, maar ziet geen volgelingen van Gülen in de buurt, al schijnen die volgens hem volgens hem ook in de muren te zitten. Erdogan denkt aan de woorden die Hitler ooit zou hebben gezegd over de genocide op christenen tijdens de Eerste Wereldoorlog, om de moord op de joden te rechtvaardigen. ‘Wie denkt nog aan de dood van de Armeniërs’, zou Hitler hebben gezegd, waarna Erdogan zich bedenkt dat het land zonder Koerden, in de geest van zijn voorganger en stichter van de door hem gehate Republiek, nog zuiverder ‘Turks Arisch’ zou worden.

Beschaving

Voordat de Assyriërs nagenoeg uitgemoord waren, stichtte dit volk ver voor het begin de christelijke jaartelling het grootste rijk in de geschiedenis van het huidige Irak en Turkije. Historici zijn het er over eens dat hier ooit, tussen de twee rivieren de Eufraat en de Tigris, de eerste menselijke beschaving ontstond. De Assyriërs vochten niet alleen om hun rijk uit te breiden, maar bouwden ook moderne steden. Assyrische wetenschappers kregen van de machthebbers alle ruimte om de wetenschap te dienen.

De Assyrische leiders maakten echter de fout hun rijk verder uit te breiden. Het werd daardoor te groot en viel niet meer te verdedigen. Volkeren kwamen terecht in opstand en zo kwam in 612 voor Christus een einde aan het Assyrische Rijk. Het gevolg was dat de Assyriërs onder verschillende heersers statenloos en weerloos in het Midden-Oosten leefden.

Zo verging het de Assyriërs het laatste millennium onder de Ottomanen. Dat ging lang niet altijd even gemakkelijk. De Assyriërs bleven, ondanks ‘vriendelijke’ verzoeken van de islamitische Ottomanen om zich tot hun geloof te bekeren, het christendom trouw. Dat werd hen niet in dank afgenomen. Het resultaat varieerde van diverse kleine moordpartijen tot complete massamoorden.

De meest bekende massamoord op christenen in het Ottomaanse Rijk was de genocide tijdens van de Eerste Wereldoorlog, die de wereld kent het als de ‘Armeense genocide’. Dat is echter een vorm van geschiedvervalsing door Armeense activisten. De Armeniërs hebben de genocide in feite gekaapt als hun eigen merk. Zij maken dezelfde fout als hun buren, de Turken. In werkelijkheid werden tijdens de Eerste Wereldoorlog niet alleen Armeniërs, maar ook Assyriërs en Grieken afgeslacht door de Ottomanen.

Nog steeds vragen de Assyriërs Turkije om erkenning van deze genocide. Turkije spreekt niet tegen dat er mensen omgekomen zijn, maar ontkent dat er sprake was van genocide. In feite was dit echter de doodsteek voor de Assyriërs als volk. Een groot deel ervan werd vermoord, een ander deel gedwongen zich tot de islam te bekeren en te assimileren. Anderen sloegen op de vlucht in de regio. Momenteel leven in Turkije nog slechts ongeveer 15.000 christelijke Assyriërs, hoofdzakelijk in Istanbul en in de omgeving van het Zuidoostelijk gelegen Midyat (Zuidoost-Turkije). Als de genocide niet had plaatsgevonden, dan zouden er volgens een ruwe schatting nu ongeveer 7 miljoen Assyriërs in Turkije leven.

Apartheid

Na de genocide bleef de situatie erbarmelijk voor de Assyriërs in het moderne Turkije. Assyrische dienstplichtigen werden gemarteld, soms vermoord en vaak gediscriminineerd. Assyriërs mochten geen functies binnen de overheid bekleden, zoals bij de politie, of justitie. Op hun nüfüs (identiteitskaart) en gemeentelijke administratie kregen de Assyriërs een speciale code; een vorm van apartheid dus. Het moest altijd zichtbaar zijn dat zij christenen en Assyriërs waren. Het gevolg was dat de Assyriërs voortdurend gediscrimineerd en onderdrukt werden. Met steun van de regeringen in Ankara deden Koerdische grootgrondbezitters gezellig mee aan de onderdrukking van de Assyriërs. Zo zagen zij de Assyriërs als hun eigen bezit (lees: slaven).

De onderdrukking leidde in de jaren zeventig van de vorige eeuw tot een massale vlucht naar onder andere Nederland. Daar leven nu ongeveer 25.000 uit Turkije afkomstige Assyriërs, voornamelijk in Twente en Amsterdam. In Nederland mogen de Assyriërs gelukkig in alle vrijheid hun geloof belijden en zonder enige vorm van discriminatie zichzelf zijn.

Abraham Beth Arsan is woordvoerder van de Stichting Assyrië Nederland.



Er zijn 13 reacties

  1. Maho
    Geplaatst op 10 februari 2017 om 10:03 pm uur.

    En nu graag een stukje over discrimineren, verkrachten en systematisch vermoorden van de moslims in de huidige tijd.

    • Alex
      Geplaatst op 13 februari 2017 om 2:35 pm uur.

      Maho,
      Het zal u misschien verbazen dat dit stukje dan over moslims zal gaan. Verreweg de grootste aantallen wanneer het gaat om discriminatie, verkrachting en systematische moord van moslims vindt plaats door moslims.
      Mijn vraag aan u is, wat veranderd uw opmerking feitelijk aan het gegeven dat het historisch besef voor veel Turken nogal selectief is?

  2. Samir
    Geplaatst op 11 februari 2017 om 12:14 am uur.

    Probleem opgelost dan toch? Die 15000 resterende assyriers ook naar Nederland als het ze niet bevalt in Turkije. Iedereen blij.

    • Helena
      Geplaatst op 2 mei 2017 om 12:54 pm uur.

      Voor elke Assyrier die naar het Westen vlucht , mag een moslim terug naar zijn geweldig thuisland.

  3. Erikjan
    Geplaatst op 11 februari 2017 om 11:00 am uur.

    Jezus, wat een troep column, ik zou zeggen verman jezelf, waarom zou je uberhaupt in turkse schoolboeken willen staan? Wat is hier het nut van, ik zou zeggen bundel jullie krachten en zoek een plek waar jullie je fijn voelen, als dat niet Turkije is dan is het wel ergens anders, maar de huidige Turkije zwart maken terwijl ze de meeste vluchtelingen opvangen, is simpelweg zwak.

    • Alex
      Geplaatst op 13 februari 2017 om 2:45 pm uur.

      Erikjan,
      De essentie van de collumn ontgaat u (bewust) volledig. Om dan vervolgens het argument dat Turkije de meeste vluchtelingen opvangt te gebruiken slaat als een tang op een varken.
      Turkije heeft een lange geschiedenis wanneer het gaat om het bloedig onderdrukken en achterstellen van minderheden. En dat is niet iets van een ver verleden.
      Zolang een volk niet leert van zijn fouten, is er geen hoop voor de toekomst.

      • Izmir
        Geplaatst op 14 februari 2017 om 5:48 pm uur.

        Eigenlijk wou ik niet reageren maar doordat de schrijver sarcatisch doet over Ataturk verlieat hij mijn symphatie. Moeten de Turken eeuwig geconfronteerd worden met wat er is misgegaan rond de eerste wereldoorlog? De huidige Turken kunnen niet verantwoordelijk worden gehouden voor wat er in het verleden is gebeurt. Niemand die ook maar opkomt voor de Moslim slachtofgers ten tijde van de Balkanoorlogen. Hele steden en dorpen werden door de balkan rebellen uitgemoord opgejut door rassenleer theorien wat over kwam waaien vanuit West-Europa. Ik vind het hèel spijtig wat de Aramiers is overkomen.De Mensheid moet de vicieuze cirkel van wraak en moord doorbreken. Als laatst wio ik zeggen dat de achrijver van de artikel de Assyriers te erg iddealisseert. In tijden van de machtige Assyrische rijk werden hele volkeren en verslagen legers levend gevild. Summeriers bestonden als beschaving eerder en de Perzen waren toleranter tegen de verschillende religieen binnen hun landsgrenzen. Dit artikel zal de haat tegen de Turken alleen maar versterken. Ach jah wij mensheid zullen binnenkort wel weer een wereldoorlog in rollen. Als het al niet begonnen is.

        • Izmir
          Geplaatst op 14 februari 2017 om 6:07 pm uur.

          Ik wil de schrijver ook vragen te erkennen dat als Turkije de bevrijdingsoorlog en Grieks-Turkse oorlogen had verloren wij waarschijnlijk weggevaagd warem geweest. Moslim krijgevangen of slaven konden doorgaans op nog minder symphatie rekenen als ze gevangen werden door Christenen. Getuige de geschiedenis, kruistochten, slag om Malta, Inval hartland Ottomaaanse rijk ten tijde van eerte wereldoorlog , tal van andere voorbeelden en als laatst Sebrenica. Wij leren wel van het verleden maar worden overstemd door provocateurs!!

  4. DENK
    Geplaatst op 11 februari 2017 om 7:31 pm uur.

    Next

  5. Kees
    Geplaatst op 13 februari 2017 om 12:22 pm uur.

    Te oordelen naar inhoud en schrijfstijl is Erikjan beslist niet identiek met Erik Jan Zürcher. Waarschijnlijk maakt hij na de ontmaskering van Kerim Palavraci, samen met Maho, Samir en Bull, deel uit van de trollenvoorhoede van het DENKende deel der natie. Benieuwd hoe lang het duurt voordat zij ook door de mand vallen.

  6. Kees
    Geplaatst op 16 februari 2017 om 2:03 pm uur.

    @ Izmir

    Ik denk dat je gelijk hebt dat wanneer de Grieks-Turkse oorlog (maar ook die met Frankrijk, Italië, Rusland en Engeland) was verloren, Turkije niet meer had bestaan – zeker niet in haar huidige vorm.
    Maar Izmir, wat voegen die bespiegelingen toe? Nederland had ook niet bestaan wanneer ‘wij’ de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648), de oorlog met Lodewijk XIV (1672-1678) en WO II hadden verloren. Sterker nog, tussen 1810 en 1813 was Nederland als provincie bij het het napoleontische Frankrijk ingelijfd. Als officiële taal was het Nederlands zelfs verboden; in die periode zijn alle geboorte-, huwelijks- en overlijdensakten van mijn voorouders in het Frans opgesteld.
    .
    Maar Nederland bestaat nog steeds. Ook Turkije heeft WO I goed overleefd en in 1923 volgde zelfs de republikeinse wedergeboorte.
    Met alle respect Izmir, maar waarom meten de meeste Turken zich graag een slachtofferrol aan – ongeacht of zij pro- of anti-Erdogan zijn?
    Je mag me tegenspreken, maar ik denk dat ik het wel weet. Omdat de Turken vanaf de kleuterleeftijd met deze verhalen, vaak doordrenkt met een ongezond ultranationalisme, worden groot gebracht. En bleef het nu maar bij wat wekelijks vlagvertoon op de schoolpleinen – maar erger is dat begane misdaden verzwegen, goedgepraat of zelfs openlijk worden verdedigd. Op een manier waarop Nederlandse racisten en rechtse extremisten de Nederlandse bijdrage aan de slavernij en de eeuwenlange koloniale onderdrukking en uitbuiting proberen goed te praten.
    .
    Izmir, wij zijn het met elkaar gloeiend eens over de bedroevende gang van zaken in het hedendaagse Turkije. Maar waarom zien kemalisten als jij toch niet in wie er baat bij hebben dat Turkije voortdurend als slachtoffer wordt voorgesteld, belaagt door Amerika, Griekenland en de rest van Europa, joden en christenen, Koerden en Armeniërs, Gülenisten en ongelovigen (aanstrepen naar keuze). Welnee, de Turkse natie heeft geen vijanden. Daarentegen zijn er honderdduizenden mensen, zowel Turken als niet-Turken, die veel van de Turkse staat hadden en hebben te vrezen. Tegenwoordig zelfs meer dan ooit.
    .
    Wie zijn trouwens die provocateurs en waarom?

    • Izmir
      Geplaatst op 18 februari 2017 om 10:36 pm uur.

      Beste Kees, ik ben het deels met je eens maar meet de Turken geen slachtoffer rol aan. Wat ik probeer te zeggen is dat wij af moeten van elkaar over en weer te beschuldigen. Ataturk is voor mij een held en als iemand daarover sarcastisch of in mijn ogen beledigend doet dan zal ik mijn redelijkheid laten varen en zal ik in de tegen-offensief gaan.Er is maar een oplossing voor dit alles en dat is het verleden loslaten. de Arameers/Assyriers zullen net zoals de onschuldig omgekomen Armeniers en alle Moslim slachtoffers van tijdens de balkanoorlogen en eerste wereldoorlog NOOIT gerechtigheid krijgen. Dit omdat de daders simpelweg niet achterhaald kunnen worden. Of het nou een linkse of rechtse, liberale, conservatieve partij is die Turkije regeert. We kunnen niet ontkennen maar ook niet bekennen. De provocateurs zijn rechtse fucks wereldwijd.

  7. Kees
    Geplaatst op 23 februari 2017 om 2:46 am uur.

    @ Izmir
    .
    Ik ben het zeer met je eens dat het onproductief is om in wederzijdse beschuldigingen te blijven hangen. Daar komt bij dat je het nageslacht niet de misdaden mag verwijten die door de voorouders zijn bedreven. Zo kan je de Duitsers die na 1930 zijn geboren (en dat zijn bijna alle Duitsers) niet beschuldigen van hetgeen hun grootouders hebben misdreven – met de extra aantekening dat een deel van het Duitse volk zich destijds niet schuldig heeft gemaakt aan de nazipraktijken en daar zelfs het eerste slachtoffer van was. Dat geldt nog meer voor de hedendaagse Turken, want uit de periode 1915 – 1923 is vrijwel niemand meer in leven.
    .
    Maar ieder volk is erfgenaam van de geschiedenis die door voorgaande generaties is gemaakt. Vaak brengt die geschiedenis een onaangename last met zich mee en komt het er op aan hoe je daar mee omgaat. Wat dat betreft kunnen we van de tegenwoordige Duitsers veel leren; zeventig jaar na dato is men zich zeer bewust van het naziverleden en zijn gruwelijke gevolgen. Bij Nederlanders is dat al minder. In die zin dat de meesten zich nooit hebben afgevraagd hoe het mogelijk was dat een volk dat zelf vijf jaar was onderdrukt, direct daarna een wrede koloniale oorlog voerde. Anno 2017 zijn het in hoofdzaak alleen nog maar ‘rechtse fucks’ die deze historische gang van zaken verdedigen.
    .
    Je kan het verleden op twee manieren loslaten. Door het te verwerken of door er over te zwijgen. Door wat is misgegaan te benoemen of dat niet te doen. Dat geldt voor Duitsers (WOII, Holocaust), Nederlanders (koloniale oorlogen, slavernij), maar ook voor de Turken.
    Wat de Turkse geschiedenis betreft is het probleem niet dat de hoofddaders van de Armeense genocide onbekend zijn. Met name Enver en Talat zijn berucht, maar dat geldt ook voor anderen als Sükrü Kaya (1882-1959), Kazm Özalp (1880-1968), Mustafa Abdülhalik Renda (1881-1948) en Celal Bayar (1883-1986). De laatste zou het zelfs nog tot president van Turkije brengen. Bij wat zij op hun geweten hebben verbleken schooiers als Milosevic, Mladic en Karadzic.
    .
    Voor zover bekend heeft Atatürk zich niet aan de Armeense genocide schuldig gemaakt en heeft hij die aanvankelijk zelfs fel veroordeeld. In latere jaren heeft hij de beulen echter in bescherming genomen. Maar de wrede onderdrukking van de Koerdische opstand in Dersim (nu Tunceli) kan hem wel worden aangerekend, zie https://nl.wikipedia.org/wiki/Opstand_van_Dersim
    De ontkenning van de Armeense genocide en andere misdaden heeft alles te maken met het proces van turcificatie waarbij het van belang was (en nog steeds is) om de Turkse natie systematisch en uitsluitend als slachtoffer, maar nooit als dader te benoemen. Overigens is dat niet uniek; diezelfde reflex zie je bij Israël (met dit verschil dat kritische Israëliers niet worden opgesloten of voor hun leven hoeven te vrezen).
    .
    Hiermee is niet gezegd dat Grieken, Koerden en Armeniërs indertijd lieverdjes waren, integendeel. Evenals de Russen, Britten, Fransen en Italianen hebben zij zich een eeuw geleden jegens de Turken schandelijk gedragen en veel leed berokkend.
    Maar Izmir, de geschiedenis is geen gezelschapsspel waarbij de ene misdaad tegen de ander kan worden weggestreept.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Laatste Video: Erdogan veroordeelt bloed...
Het laatste nieuws van Lokum.nl